نور شمعی از پنجره می تابید و گلهای قالی بی تابانه می رویدند و در ذهن ام آواز سر داده بودند ولی خواب و رخوت از تن ام خارج نمی شد...درون ام میگفت سیاه است این سایه های قد کشیده ی گل ها، سیاه است این سرخی ها... گیسوان شب سیاه است حتی اگر مو بندی از

درد عظیمی وارد شده است وقتی هم وطنان کرد نشینم دچار غم و اندوه و مصیبت شده اند ...عزیزانشان را ندارند و خانه هایشان تخریب شده است ...سرما و نبودن سقف.....نداشتن خوراک و لباس و پتو و وسایل گرمایشی.....در روستاها و اطراف شهرها کمک رسانی و امداد رسانی صورت نمیگیرد .....هم کلاسی عزیزم اهل سر پل ذهاب است خدا رو شکر حال خودش و خانواده اش خوب است اما خانه شان خراب شده است و در نبود امکانات و سرما در رنج هستند.....چه بگویم کدام کلمه میتواند از غم و اندوه بکاهد......